وقتی ا مام معصوم (ا نسانی کا مل) از مخزن غیب ا لهی تنزل پیدا می کند ما نند آن ا ست که قرآن کریم ا ز مخزن غیب ا لهی تنزل پیدا کند . چون قرآن و عترت جدا یی نا پذیرند حکم هر یک ما نند حکم دیگری است . ا ز ا ین رو اگر نزول قرآن لیله ا لقدر را پربرکت می کند ، میلاد مبا رک عصا ره ی خلقت نیز نیمه ی شعبا ن را مبا رک می گردا ند .
ا ما م محمد با قر(ع) می فرما ید : با فضیلت ترین شب بعد ا ز لیله ا لقدر شب نیمه ی شعبا ن ا ست و خدا در ا ین شب فضل خود را بر بندگا نش ا رزا نی می دا رد . آنگاه می فرما ید : ا ین شب ، شبی است که خدا ی سبحان برا ی ما ا هل بیت قرا ر داده به ا زا ی لیله ا لقدر که برا ی پیا مبر ا کرم (ص) قرا ر داده ا ست .
لذا برخی ا ز بزرگا ن نیز برا ی تشریح ا ین فضیلت فرمود ه ا ند : شب نیمه ی شعبا ن نیز د ر حد خود شب قد ر است ؛ چون ا گر شب ها ی سه گا نه ی ماه رمضا ن ظرف نزول قرآن کریم ا ست ، شب نیمه ی شعبا ن ظرف تجلی قرآن نا طق ازما ورا ی طبیعت به نشئه ی طبیعت و جهان ما ده است .
مرا تب شب قد ر :
ا لبته شب قد ر ، متعد د و دا را ی مرا تب ا ست ، بد ین صو رت که خدا ی سبحا ن د ر نیمه ی شعبا ن مرا حل ا و لیه ی ا مو ر را تنظیم و تقد یر می کند و د ر شب نوزدهم و سپس بیست و یکم کا مل تر کرد ه و د ر نها یت د ر شب بیست و سوم به مرحله ی نها یی می رسا ند .

                                                                                  

                                                                  «برگرفته از آثار آیت الله جوادی آملی»